ساكن بودند ، پرستيده مىشد . كشفيات باستانشناسى به اثبات رساند كه مهاجرت فلسطيها به اين سرزمين پيش از 1200 ق . م بوده است . در آن تاريخ فلسطيها قومى شناخته شده بودند . آنان در زمان حمله يوشع به فلسطيا به سختى از خود دفاع نمودند ، به گونه‌اى كه در كتاب مقدس تورات ، بارها به آن اشاره شده است . در كتاب يوشع بن نون باب 17 ، آيهء 16 به اين موضوع اشارت رفته كه بنى اسرائيل از اينكه عراده‌هاى آهنين در دست فلسطيان است سخت نگرانند و دچار تشويش . چرا كه در زمان داوران بنى اسرائيل قوم اسرائيل ، سخت پراكنده و ناتوان بود و سيادت و برترى فلسطينيان كاملا روشن و نمايان « 1 » . در باب 4 ، آيهء 1 - 4 كتاب قضاة ( داوران ) چنين آمده است : « ( 1 ) و بنى اسرائيل بعد از مردن ايهود [ 33 ] باز اعمال بد را در نظر خداوند نمودند . ( 2 ) و خداوند ايشان را به دست يا بين ، ملك كنعان كه در حاصور سلطنت مىنمود ، فروخت و سردار لشكرش سيسرا بود كه او در « حروشث‌گوئيم » ساكن بود ( 3 ) و بنى اسرائيل به خداوند استغاثه نمودند ، زيرا كه نهصد عرادهء آهنين داشت و مدت بيست سال بنى اسرائيل را با شدت جور نمود . » معبد داجون ( داگون ) كه در « بيت‌شان » [ 34 ] واقع بود ، به همراه شهر در هنگام حملهء حضرت داود ، با خاك يكسان شد . علت ويرانى اين شهر و شهر « عشتاروت » آن بود كه شاؤل نخستين پادشاه بنى اسرائيل در اولين نبرد خود با فلسطيان به پيروزى دست يافت ، اما فلسطيان در نبردى ديگر با غلبه بر سپاهيان شاؤل در محل « جلبوع » [ 35 ] ، به سلطنت وى با خودكشى او و پسرش به علت شكست ، پايان دادند . فلسطيان سر شاؤل را به علامت پيروزى به معبد داجون فرستادند و اسلحهء او را در شهر عشتاروت به معرض نمايش گذاشتند و بدنش را به ديوار معبد ميخكوب نمودند . در نتيجهء حفرياتى كه در « بيت‌شان » به عمل آمده است ، يكى از كاملترين سلسله شهرهاى باستانى از زير خاك بيرون آمده است . در تودهء خاكى كه به ارتفاع هفتاد و نه پا ، بر روى هم انباشته شده بود ، بيش از هيجده طبقه آثار معمارى كشف

--> ( 1 ) . باستانشناسى كتاب مقدس ، ص 67